Rozstrzygnięcie konkursu na opracowanie koncepcji Parku Zakrzówek w Krakowie


Wyniki międzynarodowego konkursu urbanistyczno-architektonicznego na opracowanie koncepcji programowo-przestrzennej Parku Zakrzówek w Krakowie.
 
Na konkurs wpłynęły 34 prace.
 
Sąd Konkursowy w składzie:
Krzysztof Bieda - SARP Kraków - Przewodniczący sądu konkursowego
Maciej Skaza - SARP Kraków - Sędzia referent
Elżbieta Koterba - Zastępca Prezydenta Miasta Krakowa ds. Rozwoju Miasta
Paweł Mleczko - Biuro Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa
Tomasz Bobrowski - Główny Architekt Miasta Krakowa
Jarosław Tabor - Miejski Architekt Krajobrazu
Dorota Leśniak-Rychlak - Przedstawicielka strony społecznej
Mariusz Waszkiewicz - Przedstawiciel strony społecznej
 
oceniając bardzo wysoko poziom wielu złożonych prac oraz bogactwo dostarczonego przez konkurs materiału koncepcyjnego uznał jednak, że żadna z prac nie odpowiada w pełni na sformułowane w warunkach wymagania. Stąd postanowiono nie przyznać I nagrody.
 
II NAGRODA (80 000 zł brutto)
 
Zespół autorski:
Aldona Kret 
Katarzyna Elwart
Katarzyna Janicka
Alina Ziemiańska 
Weronika Jaworska

 


Uzasadnienie:
Praca zwraca uwagę konsekwencją idei i spójnością rozwiązania poszczególnych elementów założenia, począwszy od skali urbanistycznej, poprzez architektoniczną, aż do detalu.
Wszystkie budynki na terenie objętym konkursem są formami interesującymi architektonicznie, jednocześnie harmonijnie wpisanymi w teren i minimalizującymi stopień ingerencji w krajobraz. W odniesieniu do powyższego, obawy budzą jednak zastosowane materiały elewacyjne, również wymagające większego zharmonizowania z kolorytem krajobrazu.
Sąd konkursowy podkreśla dobre rozwiązanie miejsca dla plażowiczów w obrębie zbiornika po południowej stronie oraz związanego z nim ciągu basenów.
Sugeruje się „zmiękczenie” układu ścieżek (zmiana na bardziej organiczne), jak również dostosowanie szerokości do docelowego natężenia ruchu pieszego i rowerowego (we fragmentach ewentualne rozdzielenie ścieżek rowerowych od pieszych).
Walorem pracy jest różnorodność funkcji zaprojektowanych w obrębie strefy wejściowej parku w jego południowo-wschodnim narożniku. Należałoby rozważyć jednak konieczność  zmiany funkcji dużego skate-parku na elementy sportowe o mniejszej uciążliwości akustycznej.
Sąd konkursowy zauważa konsekwencję i spójność projektu detalu urbanistycznego, choć koniecznym byłoby doprecyzowanie elementów małej architektury ze względu na ich zbyt miejski (dominujący) charakter – tak, by w sposób bardziej harmonijny wpisały się w kontekst miejsca.
Sąd konkursowy dostrzega również wskazane w projekcie rozwiązania proekologiczne, lecz ze względu na ich eksperymentalny charakter należy rozważyć także inne rozwiązania techniczne (np. pompy ciepła).
 
III NAGRODA równorzędna (50 000 zł brutto)
 
Zespół autorski:
Zuzanna Szpocińska
Tomasz Marciniewicz
Aleksandra Boniecka
Karolina Kayzer
Bogdan Dąbrowski


Uzasadnienie:
Ważnym elementem projektu jest główna ścieżka dydaktyczna wokół całego zalewu, która w intencji autorów stanowić ma „kręgosłup” założenia parkowego. Prowadzona w sposób miękki, wiedzie przez najbardziej wartościowe miejsca, nie naruszając roślinności.
Jako pozytyw pracy sąd konkursowy uznaje przyjętą zasadę podniesienia konstrukcji, zarówno w odniesieniu do obiektów architektonicznych, jak i głównej ścieżki spacerowej, co minimalizować ma – w autorskim założeniu – ingerencję w teren (oraz umożliwić migrację zwierząt).
Użycie jako głównego materiału drewna, zarówno w budynkach jak i ciągach pieszych (a także naturalnego kamienia wapiennego w budynku sportów wodnych), pozwala harmonijnie wkomponować całość założenia w krajobraz.
Uwagę zwracają subtelne rozwiązania architektoniczne, szczególnie  wkomponowanie budynku pawilonu strefy sportów wodnych w skalną ścianę zbiornika zalewu. Sąd konkursowy zaleca jednak rozważenie zmiany materiału zastosowanego w detalach urbanistycznych (corten) i konsekwentne zastosowanie tam drewna, a także modyfikację elementów małej architektury.
Za pozytywne uznaje się wskazanie wielu punktów widokowych poprzez zaprojektowanie tarasów. Jednocześnie obawy budzi zbyt geometryczny układ ciągów po stronie wschodniej ul. Wyłom.
Mankamentem pracy wydaje się być zbytnie zbliżenie polany rekreacyjnej do miejsca przeznaczonego dla obserwacji gatunków chronionych (w centralnej części parku).
 
III NAGRODA równorzędna (50 000 zł brutto)

Zespół autorski:
Maciej Siuda
Marta Tomasiak

 
Uzasadnienie:
Autorzy prezentują swoją koncepcję jako „długofalowy proces przekształceń dzięki którym ekosystem może adaptować się do zachodzących zmian ... i rozwijać”.
Podkreślenia wymaga czytelne rozdzielenie terenów o zróżnicowanym charakterze użytkowania przy jednoczesnym swobodnym prowadzeniu ścieżek.
Za dobrą decyzję uznaje się zasadę rozczłonkowania brył we wszystkich zaproponowanych obiektach, natomiast Sąd Konkursowy uznał za dyskusyjne zbytnie zróżnicowanie wysokości brył.
Za wątpliwą uznaje się lokalizację budynku restauracji, a jednocześnie interesujący jest sposób prowadzenia ścieżki pomiędzy restauracją a kąpieliskiem, wzdłuż krawędzi zbiornika.
Za pozytywne sąd konkursowy uznaje czytelne wydzielenie basenów o różnej intensywności użytkowania (oraz oddzielenie basenu wyczynowego).
Wskazuje się na staranne rozwiązanie elementów małej architektury o różnorodnym zastosowaniu i lapidarnych formach.
Interesująca jest idea ogrodu społecznościowego jako jednego z elementów programu funkcjonalnego, chociaż jego lokalizacja może budzić wątpliwości.
W opinii sądu konkursowego zwraca uwagę staranne opracowanie całości, a jednocześnie praca zaświadcza o ekologicznej wrażliwości autorów.
 
WYRÓŻNIENIE (20 000 zł brutto)

Zespół autorski:
Agnieszka Duda
Wojciech Kawalec
Laura Klimczak
Sebastian Kochel
Jan Kocieniewski
Miłosz Zieliński

 


 
Uzasadnienie:
Na uwagę zasługuje dogłębna, wielowątkowa analiza krajobrazowa w skali lokalnej i ponadlokalnej.
W opinii  sądu konkursowego w zaproponowanym układzie ścieżek odnaleźć można szczególną wrażliwość autorów na walory naturalne terenu (w tym uwarunkowania  przyrodnicze).
Sąd konkursowy krytycznie ocenił zbyt „agresywny” charakter architektury centrum edukacji ekologicznej. Za pozytywne natomiast uznaje wykorzystanie dachu punktu obsługi kąpieliska z kawiarnią jako kolejnego punktu widokowego.
Wątpliwość budzi usytuowanie kąpieliska. Połączenie przystani wodnej z kąpieliskiem rodzinnym może skutkować uciążliwością dla obu grup użytkowników.
Sposób rozwiązania detali urbanistycznych z zastosowaniem materiałów stalowych wymagałby analizy. Dysonansem w spójnie zaprojektowanych elementach małej architektury jest jednak właśnie zastosowany materiał - stal.